MDG er eit lite parti, men er faktisk det einaste norske partiet som hev innverknad på det europeiske parlamentet. Dette avdi det er knytta opp mot eit stort grønt verdsomspennande nettverk, og dermed også European Green Party. Sjølv om dette er eit godt argument for å få MDG meir fram i norsk politikk er det ikkje nødvendigvis eit argument for å få Noreg inn i EU, men det seier noko om at dersom EU får inn drypp av god grøn økofilosofisk politikk, burde det same skje i Noreg.

Det viste seg, i demokratiets tidlege start, at det egna seg ikkje for eit lågareståande individ født inn i tronge kår å vere bror i likskap og han skulle helst halda seg for seg sjølv, med sine eigne. Eit byråkratisk samfunn med maktelite i førarsetet gjeld ikkje alle, det gjeld berre eit utvald politisk meiningsdiktatur– kanskje òg despotisk meiningspåtvinging– som utelukker di deltaking, som bare gjer deg ein stemmeseddel med forhåndstrykka alternativ. Det byråkratiske system har vorte vår måte å ordna eit elles so kaotisk og talrikt samfunn.

Kva er so den optimale og høgast oppnåelege forma for demokrati? Er det anarki, eit fråvær av styresmakter og herskarar der folk tek vare på seg sjølve og lev i saman med andre rundt seg og løyser konfliktar utan statleg innblanding? Demokratiet me ser i den vestlege verda i dag støtter tanke- og ytringsfridomen, ialle fall på papiret, gir lovnad om lik handsaming av alle uansett bakgrunn og klasse; alle skal vere like under lova. Me har altså ei lovfesta rett til å ytra oss og leva i eit fritt land. Dette har nærast vorte ein utopisk samfunnsmodell, og då tenkjer eg mest på statane, der ein skremselspropaganda som nærast liknar despoti har teke overhand. Despoti førekjem når ein baserer styresettet på frykt. Det vert forkynna um ei skremjande rørsle som berre vil øydeleggja alt “det beste landet i verda” stend for: altså dei fundamentalistiske “langtvekkistanarane” med langt skjegg og hovudplagg og gevær i handa. Trugnaden kjem utanfrå og i kampen mot det som var ei grusom handling 11. september 01 gjer det ikkje noko å taka livet av nokre titals tusund, det er greit so lenge ein får bukt med terrorisme (og tener milliardar på våpenindustri og olje). Demokratiet er altså truga av ein viss Bush som meiner at einaste løysing er å ta til våpen, og den einaste måten å få til dette på er å velgje honom. Det er ein vond sirkel som dannas når despotiet kjem. Når val blir tekne av frykt og ikkje av humanistiske og etiske årsakar.

Ei anna skammeleg sak er påtvinginga av vårt vestlege demokrati på folk og folkegrupper som slettes ikkje er vande med å ordne ting i vårt hierarkiske likskapelege byråkrati-styreform der politiske parti sit med makta. Heilt frå europearane herja og inntok afrikanske land hev dei (me) prøvd å innføra “siviliserte” styringsformer; det nytta(r) ikkje alltid. Det vert ogso prøvd å dela opp område i statar med inndelinga og klargjeringa av forskjellig folkegrupper som kanskje aldri tidlegare hev vore i usemje. Når kanskje ei folkegruppe vert sett som den styrande minoriteten gjeng det gale (folkemordet i Rwanda). Ved innføringa av eit kunstig byråkratisk demokrati vert ofte korrupsjon og innføring av militærdiktatur eller eittpartistatar faktum. Døme er R. Mugabe og Idi Amin. Stammar med kanskje tusundårige tradisjonar for styring og levesett vert tråkka på, delt opp ved kunstige landegrenser og vert påtvinga falske nasjonalkjensler av eit vestlig maktsjukt demokrati.

Demokrati er altså ikkje etter mi meining ei optimalt samfunnsordning. Me må sjå nøye på saka når me prøvar å innføre ei kanskje kunstig form for revolusjonær demokratisk omveltning. Det må òg passast på at ei etablert (kapitialist)demokratisk statsform ikkje vert omgjort til despotisk fryktbasert diktatur i krisetider, dialog må veljast. So kan ein jo òg spørja seg um det eigentleg var Al-Qaida (som faktisk under den afghansk-sovjetiske krig vart støtta av blant andre USA) som hadde alt med dette 11. september-angrepet å gjere eller om det berre var amerikansk skalkeskjul for å få oppslutning rundt ei invasjon av eit oljerikt, men dog ufritt land i midtausten. Ein må passe seg for terroren, den kan visa seg i eit veletablert samfunn som vert for opptekne av å kjempa mot han.

Demokratiet betyr folkestyre. Demokratiet må passast på, i demokratiske land må det førast ein tett dialog millom stat og borgar- og arbeidarklassa, slik at alle kan leva i felleskapet som, etter mi meining, visast best i eit prinsippfast sosialdemokratisk land med fokus på felleskapet og med tiltakslyst til å forandra landet til det betre, både samfunnsmessig og miljømessig

• Jon Torger E. F. R. G. H. Salte (30. mai 08)

Wikipedia ventar!

Eg er so einig! Dette er eit spesielt fenomen som uppstend når ein hev si hjerne fokusert på å finje fram denne plastbeten, som held dine elektroniske pengjar, og ein av di ikkje hev si hjerne fokusert på å segja at, “nei takk, eg treng ikkje påse” medan mannen eller kvinni i butikken slær inn vara på desse elektroniske kraftkarane av nokre sers intrikate, nyuppfunne på sjutitalet og vanskeleg utforma reknemaskinane som hjelp til i handsaminga med uppgåvene ein krambuseljar hev med infraraudt lys forma sum ei laserstråle sum les nokre strekar forma på ei kvit flate slik at dei gir meining for desse elektroniske kraftkarane av nokre sers intrikate, nyuppfunne på sjutitalet og vanskeleg utforma reknemaskinane, og ein av di ikkje får summa seg fyr vara eller varene um du har vore på storhandel brått har funne sin stad uppi ein miljøureinande påse av typen plastikk, og du står der igjen, fortvila yver at denne plastikkpåsa alt er blitt teken i bruk, og av di ureinar omgjevnadane, og at plastpåsa allereie diverre hev husa mi vare, og difor ikkje kan nyttast av ein annan kresen konsumar sum ikkje vil hava ein påse som allereie har vorte nytta, og der står du med ein påse med varer og ein påse med nyvunne dårleg samvit, og det var alt eg hadde å seie fyr denne gong, og då igjenstend berre å seie det uungjengelige, det evigvarande og takksame sitatet som blir nytta som ei avslutning etter ei apell der appellanten ikkje har tenkt å sei noko meir, so hald deg fast, for no kjem det. Takk for meg.

Takk

No er det norsk!

Jippi!

Vatnet er varmt, eg hopp uti. Fossekallen kved på sitt gledelege vis, vatnet byggjer seg opp rundt han. Det er sumar på sitt beste. Borti der langs med elvi stend ein kamerat, han har nett fenge lappen, me res rundt og plystrar på dei fleste jentone me ser. Kven kan vita kva som skjuler seg bakum neste sving?